مسجد جامع ساوه در شهر ساوه، استان مرکزی قرار دارد و یکی از قدیمی‌ترین مساجد ایران است. بنای اولیه آن به قرون نخستین اسلامی (حدود قرن چهارم هجری قمری) بازمی‌گردد و در دوره‌های سلجوقی، ایلخانی و صفوی گسترش و مرمت شده است. این مسجد بیش از ۱۰۰۰ سال قدمت دارد و در سال ۱۳۱۰ با شماره ۱۵۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. مسجد جامع ساوه از خشت، گل و آجر ساخته شده و دارای حیاط مرکزی، گنبدخانه، دو ایوان، یک مناره، چند شبستان و محراب‌های تاریخی است. محراب‌های گچ‌بری‌شده با کتیبه‌های خط کوفی و ثلث و همچنین گنبد و مناره سلجوقی، از مهم‌ترین بخش‌های این بنا هستند و ارزش معماری و هنری بالایی دارند. این مسجد علاوه بر اینکه یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی استان مرکزی است، هنوز نیز یک مسجد فعال به شمار می‌رود و نمازهای جماعت و مراسم مذهبی در آن برگزار می‌شود. به همین دلیل، هم کاربری مذهبی دارد و هم به عنوان یک جاذبه تاریخی و گردشگری پذیرای بازدیدکنندگان است.